Door: Remco van Dam. Foto: Adrian Chiarella
De film Leviticus vertelt het verhaal van de tieners Naim en Ryan, die verliefd op elkaar worden in een klein christelijk dorp. Wanneer hun homoseksuele gevoelens aan het licht komen, worden ze naar een gebedsgenezer gestuurd. Om hen te ‘genezen’ spreekt hij een vloek over hen uit. Naim en Ryan worden vervolgens achtervolgd door een gewelddadig monster die de gedaante aanneemt van degene naar wie ze het meest verlangen: elkaar. Gaykrant spreekt de regisseur Andrew Chiarella (44) die ook het script schreef. Een gesprek over horror en homofobie.
Monster
‘Voor Leviticus kon ik putten uit de ervaringen van mijn jeugd als homojongen in Australië. Dat was een tijd waarin homofobie nog sterk aanwezig was. En nu zie ik dat langzaam weer terugkeren in de samenleving. Ik wilde dat op een persoonlijke manier onderzoeken. Horrorfilms waren een belangrijk onderdeel van mijn jeugd. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik een coming-of-age-liefdesverhaal zou combineren met elementen uit de horrormythologie. Zo ontstond het idee van een monster dat de gedaante aanneemt van de persoon tot wie je je het meest aangetrokken voelt.’
Vuur
Chiarella noemde zijn film naar het tweede bijbelboek. Hierin staat de tekst die vaak wordt aangehaald als het gaat over homoseksualiteit. ‘Toen ik naar de zondagsschool ging, werd dat gezien als bewijs dat de bijbel homoseksualiteit afwijst.’ In de film staat daarnaast een ander verhaal uit Leviticus centraal. Namelijk dat de zonen van de hogepriester Aaron een vals offer brachten om vervolgens door een vuur van God gedood te worden. ‘Ik was gefascineerd door het gebruik van vuur in dit bijbelboek. Ik wilde dat de gebedsgenezer dat net zo inzette: als vergelding en straf van God.’
Vuur speelt nog een andere rol in de film: Naim probeert op een gegeven moment een aansteker uit om de vloek te breken. ‘Het heeft lang geduurd voordat ik daarop kwam. Vanaf het begin was het duidelijk dat de gebedsgenezer een vuurtje zou gebruiken in zijn ritueel. Maar de vraag hoe Naim de zwakte van het monster kon vinden, hield me tijden bezig. Toen ik het uiteindelijk bedacht dat klopte dat meteen voor mij. Daar waar de vloek de kracht vandaan haalt, zit ook meteen zijn zwakte.’
Nep lichaamsdelen
Chiarella begon in de filmwereld als editor; Leviticus is zijn eerste speelfilm als regisseur. En hij koos voor horror, geen makkelijk genre. ‘Het lastigste was het gevecht in de badkamer, de enige scène waarbij we de set hebben nagebouwd.’ Dat was nodig vanwege de technische complexiteit. ‘We hebben elk shot uitgetekend op een storyboard. Zodat iedereen wist wat we deden. Niet alleen de verschillende nep lichaamsdelen maakte de scène moeilijk. Een van de acteurs zat tussen elk shot een uur lang in de grime om verschillende scherpe objecten goed in zijn gezicht te krijgen.’
Zijn vroegere werk helpt Chiarella het overzicht te houden tijdens het draaien van dit soort scenes. ‘Dan zet ik mijn editor pet op en denk: van dit shot snijden we naar dat shot. We draaien ze weliswaar niet in chronologische volgorde, maar ik weet precies wat we nodig hebben. Voor mij is het soms lastiger om dat weer los te laten en me te richten op de performances van de acteurs. Want zij moeten het ten slotte doen.’
Angst
Voor de hoofdrollen castte Chiarella twee goede acteurs. Naast Stacy Clausen (21) als Ryan valt vooral de jeugdige Joe Bird (19) op als Naim. ‘Wanneer je een script schrijft voor zulke jonge rollen, weet je nooit of er acteurs zijn die dat ook kunnen spelen. Want tieners die goed tieners neerzetten zijn moeilijk te vinden. Joe Bird kan dat, hij heeft een natuurlijke, rauwe energie. Tijdens de casting vroeg ik hem een opname te maken waarin hij vertelt dat ie net het monster heeft gezien. Angst spelen is het lastigste voor een acteur om te doen en Joe was echt indrukwekkend.’
Angst is tevens de centrale emotie van de film. ‘Leviticus is een onderzoek naar wat van de spirituele wereld of het universum komt en wat door mensen is bedacht.’ In de film worden gevoelens van seksuele aantrekking gelinkt aan bangheid, repressie en kunnen zelfs leiden tot de ondergang. ‘Het valt me op hoe we als samenleving angst opleggen aan anderen om gedrag af te dwingen.’ In het geval van Naim en Ryan is dat het opgeven van hun homoseksuele gedrag.
Moeder
‘Daarom zijn voor mij de ouders de ware monsters. Hoe zij met de situatie omgaan is het echte kwaad.’ Naim’s moeder is afstandelijk en ziet niet wat ze te weeg brengt. Ze zegt domweg: je hebt een beetje angst nodig om te overleven. ‘In het begin wilde ik dat het ergens goed zou komen tussen haar en haar zoon. Maar tijdens het schrijven lukte dat maar niet. Ik dacht als ze zich gaan verzoenen dan gebeurt dat niet op korte termijn. Voor de tijdspanne van de film is dat onrealistisch. Dus dat blijft uit. Ik ben in Leviticus gegaan voor wat écht voelde.’
Leviticus draait nu in de bioscopen
