Door: Remco van Dam
Film. Recensie. Valentijnsdag ligt alweer weken achter ons. Toch kun je in de bioscoop nog terecht voor historisch, romantisch verhalen. Zo speelt er een nieuwe versie van Wuthering Heights. En op het gebied van de queer liefde draait deze week The History of Sound.
Lionel heeft altijd een wijsje in zijn hoofd. De boerenzoon hoort in welke toonsoort de kikkers kwaken en hij kan zelfs klanken zien in kleur. Dus gaat ie muziek studeren in Boston. Daar ontmoet hij in een kroeg David, die op dat moment piano speelt. Lionel herkent het volkswijsje en een gesprek ontstaat. Wat blijkt? Ze delen een liefde voor folk. Ze musiceren wat, ze praten wat en oeps ze flirten wat. Een romance begint.
Rusteloos
Helaas is het 1917 en Amerika raakt betrokken bij de eerste wereldoorlog. David wordt opgeroepen om zijn dienstplicht te vervullen in de Franse loopgraven. Brildrager Lionel wordt afgekeurd en gaat terug naar de boerderij. Na de oorlog krijgt hij een brief van David, of ie mee wil op een trip om volksliedjes op te nemen in de staat Maine. En zo geschiedde. Lionel en David reizen al wandelend met een tentje langs gehuchten en dorpjes, Ze maken opnames met een fonograaf van iedereen die maar liedjes wil zingen. De liefde tussen de jongens lijkt weer op te bloeien, alhoewel David duidelijk getroebleerd is. Aan het eind is het helder dat ze de relatie niet voortzetten. En David verdwijnt van het toneel.
Deze reis drukt een enorme stempel op Lionel’s leven. Hij verlaat de ouderlijke boerderij en kiest voor een loopbaan in de muziek. In het tweede deel van de film volgen we hem op zijn tocht door het leven, helemaal naar 1980. Hij maakt carrière en heeft verschillende relaties, maar hij vindt geen rust.
Veertjes
Regisseur Hermanus baseert The History of Sound op een kort verhaal van de Amerikaanse schrijver Ben Shattuck. Opvallend is dat de ‘simpele’ boerenjongen zijn liefde voor mannen meteen accepteert. In historische verhalen vormen weggestopte homoseksuele gevoelens vaak de bron voor problemen. Dat maakt dit verhaal verfrissend.
De film heeft een rustig tempo. Hermanus neemt ruim de tijd voor de gebeurtenissen. Niet alles wordt uitgelegd met dialogen, maar de handeling staat centraal. Hermanus wist twee van de beste acteurs anno 2026 te strikken: Paul Mescal en Josh O’connor. Zij nemen je mee in het verhaal. Soms gebruikt de Zuid-Afrikaanse regisseur symbolen. Dat pakt niet altijd even goed uit. Zo worden de veertjes die uit het hoofdkussen van Lionel vallen als ze lopen, wel erg nadrukkelijk constant opgepakt door David. Een in your face metafoor irriteert, romantisch of niet.
Wildernis
Het is wel prachtig te zien hoe de film verschillend licht weergeeft. Of ze nu ’s middags door de bossen lopen of in de vroege ochtend naar huis wandelen, de camera weet de essentie van dat daglicht te vatten. Een genot voor het oog. Ook voor de oren valt er wat te genieten met een prachtige soundtrack vol folk. De muziek in het hoofd van Lionel wordt soms verrassend verklankt. De regisseur durft het aan om verschillende muzieksoorten door elkaar te mixen. Jammer genoeg is dat alleen in de eerste helft van de film. Voor een verhaal over een musicoloog had dat wel vaker gemogen.
The History of Sound vertoont veel overeenkomsten met de queer klassieker Broke Back Mountain. Voor de hand ligt het beeld van twee mannen die seks hebben in een tentje in de Amerikaanse wildernis. Maar meer nog gaan beider films over de grote, onmogelijke liefde die je maar niet kunt loslaten. Maar The History of Sound is omslachtiger dan zijn voorganger. Het tweede deel van de film is rommelig en had compacter gekund. Maar dat maakt het eind niet minder krachtig.
The History of Sound draait vanaf 26 februari in de bioscopen.