Clémence is een echte powervrouw: ze zwemt, fietst en verslindt vrouwen alsof het niets is. De Franse film Love Me Tender draait om haar leven en vooral om haar strijd voor haar kind.
Door: Remco van Dam
Clémence heeft haar bestaan onlangs volledig omgegooid. Zo zegde ze haar baan als advocaat op om haar roeping als schrijver te volgen. Daarnaast scheidde ze van haar man Laurent. Ze heeft alle ruimte om haar lesbische gevoelens volop te verkennen. En hoe. Haar vele avontuurtjes vormen een rijke inspiratiebron voor haar verhalen en gedichten.
Bohemien
Clémence trekt in Parijs van studentenhuis naar tijdelijke onderhuur en gedeelde flats. Op geen van die plekken is ruimte voor haar achtjarige zoon, dus zoekt ze hem vaak op bij haar ex. Aanvankelijk verloopt de scheiding vriendschappelijk, maar dat verandert zodra Clémence uit de kast komt. Laurent lijkt in eerste instantie accepterend maar zet stiekem hun zoon tegen haar op. Daarnaast begint ie een juridische strijd om de voogdij. Volgens hem is zijn ex instabiel en zou een lesbisch, bohémien bestaan geen geschikte omgeving zijn voor een kind. Wat volgt is een pijnlijke en slopende strijd om het ouderschap.
Vaart
Love Me Tender is geen traditioneel rechtbankdrama. Daarvoor blijven te veel sleutelmomenten in het juridische proces buiten beeld. Ook van Clémence’ leven krijg je niet alle belangrijke gebeurtenissen te zien. Rechters doen uitspraak, haar boeken verschijnen en relaties lopen stuk zonder dat die momenten expliciet worden verbeeld. In plaats daarvan kiezen de makers voor korte scènes die focussen op emotie en het alledaagse leven. Dat geeft de film vaart, terwijl het aan de kijker is om de puzzelstukjes zelf bij elkaar te leggen.
Speelplaats
Deze aanpak biedt ruimte voor observaties en bespiegelingen. Love Me Tender is gebaseerd op de autobiografische roman van Constance Debré, waarin geregeld wordt gemijmerd over moederschap en liefde. In de film zie je Clémence schrijven terwijl haar gedachten in voice-over klinken. Op een gegeven moment zegt ze dat het zien van kinderen te confronterend is geworden; ze begint speelplaatsen en scholen te mijden. Het tragische is alleen dat kinderen overal zijn. Aan die pijn valt niet te ontsnappen. Een scherpe observatie. Love Me Tender is een aanklacht tegen het trage Franse rechtssysteem. Tegen de tijd dat er eindelijk een uitspraak ligt, is Paul allang geen kind meer. Deze beschouwingen geven de film zijn kracht.
Liefdeloos
De emotie komt het hardst binnen in de scènes met haar ex en haar zoon. Na eindeloos juridisch getouwtrek en ambtelijk gedoe mag Clémence Paul uiteindelijk één uur per twee weken zien. Die ontmoetingen vinden plaats in een kaal kantoor, onder toezicht van een neutrale derde, alsof ze een verslaafde, gewelddadige ouder is. De kunstmatigheid van die situatie en de liefdeloze sfeer van zo’n ruimte maken elk bezoek pijnlijk. Toch probeert Clémence er telkens het beste van te maken. Dat ontroert.
Affaire
Ondanks een aantal sterke scènes en visuele vondsten is de film erg lang. Rond driekwart begint het verhaal in te zakken. De ontwikkeling stagneert en veel situaties herhalen zich: weer een affaire, weer een tegenslag. Toch werkt dat tegen het einde onverwacht in het voordeel van de film. Langzaam dringt het besef door dat Love Me Tender niet draait om een vrouw die vecht, maar om een moeder die rouwt.
Love me Tender draait in de bioscopen vanaf 21 mei 2026