De film Pillion zorgde bij zijn première in Cannes meteen voor opschudding. Een romantische komedie over een sadomasochistische relatie is allesbehalve doorsnee. Je zou verwachten dat zo’n film een stille dood sterft in obscure arthousezaaltjes, maar niets is minder waar. Pillion blijkt een groot succes, wint meerdere prijzen en weet bovendien een breed publiek te trekken.
Door: Remco van Dam
Stel je voor: je staat aan de bar en een aantrekkelijke man komt naast je staan. Hij bestelt iets en laat jou betalen. Je krijgt wel een briefje toegestopt: jullie hebben morgen een date, om 17:00. Klein detail: het is dan eerste kerstdag en je hebt al plannen. Spannend? Zeker. Maar ook een tikje zorgwekkend, alsof hij moeiteloos over je grenzen heen gaat walsen. Het overkomt Colin, een verlegen Engelse parkeerwachter. Híj laat meteen alles vallen om op die dag te verschijnen. Niet in de laatste plaats omdat Ray eruitziet alsof hij zo uit een Tom of Finland-tekening is gestapt. Het wordt een wonderlijke seksdate in een achteraf straatje. Colin is bleu en te gewillig, Ray lomp en seksgericht. Colin weet niet wat hem overkomt, hij mag wat pijpen en onhandig Ray’s laarzen likken. Evengoed komt er een tweede date en zelfs een relatie.
Matje
Binnen een paar maanden is Colins leven volledig op zijn kop gezet. Hij draagt zijn haar ultrakort, loopt rond in leren motorkleding en heeft een ketting met een slot om zijn nek. Hij heeft nu een nieuwe groep mannen om zich heen. Bovenal vindt hij de liefde en intimiteit waar hij zo naar verlangde.
Pillion schetst een wereld die allesbehalve conventioneel is. Ray heeft de touwtjes stevig in handen en bepaalt vrijwel alles voor Colin: van zijn kapsel en kleding tot zijn sociale leven. Zelfs op praktische details heeft hij invloed. Zo voegt hij zonder aarzelen een buttplug toe aan de boodschappenlijst omdat Colin wel wat ruimte van onderen kan gebruiken. Die slaapt bovendien op een matje naast Rays tweepersoonsbed. Van buitenaf lijkt dat misschien vernederend, maar voor Colin voelt het als opwindend en vervullend. Het raakt aan iets wezenlijks in wie hij is. Of zoals hij het zegt: I have an aptitude for devotion.
Vlees
In het begin is het verschil tussen beide mannen groot. Colin is naïef, meegaand en zoekende; hij weet nauwelijks wat hij wil. Ray daarentegen is stoer, dominant en zelfverzekerd. Dat contrast zorgt voor komische momenten, maar Pillion blijft daar niet in hangen. Naarmate de film vordert, ontdekt Colin steeds beter wat hij wil. Hij leert de grenzen van hun samenzijn kennen en probeert Ray echt te begrijpen. Om hun relatie te verbeteren gaat hij de strijd aan.
Colin wordt overtuigend vertolkt door de Britse acteur Harry Melling. Met zijn blikken zegt hij vaak meer dan woorden, bijvoorbeeld wanneer hij achter op de motor zit of na een intense vrijpartij. De seksscènes voelen daarbij realistisch en soms expliciet, zonder ooit in porno te worden. Melling geeft met zijn witte lichaampje aan sommige scènes een komische touch. Tegelijkertijd blijft Colin ver weg van een onderdanige karikatuur: hij is en blijft een mens van vlees en bloed.
Vakje
De Zweedse acteur Alexander Skarsgård maakt van Ray een zwijgzame, gesloten en soms kille man, met autistische tikjes. Zo nu en dan weet hij te verrassen met blijken van genegenheid. Dat werkt goed, tot aan het einde van de film. Wanneer Colin dan eindelijk door Rays muren heen breekt, komt er ineens een heel andere kant van hem naar boven. Die omslag is zo abrupt en ingrijpend dat het wat moeilijk te verteren is. Een kleine oneffenheid in een verder krachtig verhaal.
De marketingafdeling van een filmbedrijf plakt graag labels op een film. In dit geval: een donkere romcom, een SM-liefdesverhaal, een coming-of-age. Maar eigenlijk past de film in geen enkel vakje. Daarvoor is Pillion te eigenzinnig en te sterk.
Pillion draait vanaf heden in de bioscoop.