Gaykrant Opinie; Mona Keijzer’s Project 2029: mooie woorden, oude rechtse wind

Details: Gepubliceerd: 29 augustus 2026

mona1

Mona Keijzer heeft weer eens een nieuw project. Na CDA, na BBB, nu Project 2029: een “sociaal-conservatieve beweging” die moet uitgroeien tot een partij, met als stip op de horizon dertig zetels en de eerste vrouwelijke premier van Nederland. Wat die beweging inhoudelijk wíl, blijft opvallend vaag. Nederland “snakt naar verandering”, zegt ze. De burger moet “weer de baas” worden. Mooie woorden, weinig inhoud — en dat is precies het probleem.

“Woke genderideologie”

Want wie herinnert zich niet haar tweet uit 2023, na de verkiezing van Rikkie Kollé tot Miss Nederland? Keijzer noemde die overwinning een voorbeeld van “woke genderideologie” die zou leiden tot “het verlies van vrouwen”. Op kritiek reageerde ze droog: “Iedereen mag alles zijn wat hij/zij wil. Dat is het punt niet.” (1)

In vroegere tijden was Keijzer zelf niet eens aan de bak gekomen.

Diezelfde nostalgische reflex zit in de kern van haar politieke project. Keijzer zei ooit: “Ik ben opgegroeid in een land waar het vanzelfsprekend was dat […] niet normaal was.” (2) Het is een zin die je op vrijwel elk maatschappelijk onderwerp kunt plakken — en dat is precies het punt. Er is een verdwenen Nederland dat terug moet komen, en wie daar niet in past, is per definitie een afwijking van de norm. Voor Gaykrant is dat een herkenbaar patroon: achter de retoriek van “vroeger was het normaler” schuilt zelden onschuldige heimwee. Het is de oude reflex van doe normaal, dan doe je al gek genoeg — waarbij zichtbaarheid van lhbti+’ers stilzwijgend wordt gerekend tot het “niet normale” dat weer moet wijken voor het vertrouwde. Bovendien, die heimwee naar vroeger…in vroegere tijden was Keijzer zelf, als werkende en ambitieuze vrouw, niet eens aan de bak gekomen.

mona2

Gouke Moes…

Keijzer bouwt dit project niet alleen. Nauw betrokken is Gouke Moes, tot voor kort BBB-minister van Onderwijs — een portefeuille waaronder ook de aanpak van lhbti-discriminatie viel. Moes werd minister ondanks ophef over eerdere uitspraken: nadat een regenboogzebrapad met hakenkruizen was beklad, noemde hij dat “jammer van beide kanten” (3) COC Nederland en de Landelijke Studentenvakbond stuurden een brandbrief naar de Kamer. Onder druk bood Moes excuses aan: “Iedereen moet kunnen zijn wie die is.” Nu bouwt hij mee aan de partij die Nederland “weer de baas” moet maken. Moes, die al 3 weken na zijn aftreden het had over een proces tegen de staat om de Nederlandse cultuur te beschermen, als beschermheer van “inheemse Nederlanders.”

Dát is de kern van Project 2029, niet voor niets een naam die Trumpiaans geïnspireerd is: onder vage, geruststellende termen als “sociaal-conservatief” en “fatsoenlijk” schuilt een politiek die telkens hetzelfde patroon laat zien wanneer het om lhbti+-emancipatie gaat — eerst relativeren, dan pas excuseren, nooit echt bijsturen.

Bamber Delver, hoofdredacteur

Bronnen: