Muziek. Ryann is 22 jaar, queer en popartiest. Afkomstig uit Baarlo, een klein dorp in Limburg, bouwt hij vastberaden aan een eigen muzikaal universum waarin eerlijkheid, zichtbaarheid en zelfexpressie centraal staan. Zijn muziek ontstaat vanuit persoonlijke ervaringen, ongefilterd en recht uit het hart, en raakt juist daardoor aan gevoelens die voor velen herkenbaar zijn. Wat begon als een innerlijke noodzaak om zichzelf te kunnen zijn, groeit nu uit tot iets groters en groots.
Als queer jongen uit een dorp organiseert Ryann zijn eerste tour door Nederland. Avonden waarin hij samen met dragqueens en queer artiesten plekken creëert waar vrijheid, veiligheid en verbinding voorop staan. Waar niemand zich hoeft te verstoppen en iedereen zichzelf mag zijn. Terwijl de tour door Nederland loopt, kijkt Ryann al verder. Met alles in eigen beheer bereidt hij zich voor op een Europese tour. Gedreven door één duidelijke boodschap: jaag je dromen na, ook als je omgeving dat niet vanzelfsprekend maakt — en blijf trouw aan wie je bent. Gaykrant interviewt Ryann nu hij net een paar maanden in Nijmegen woont, maar droomt over de wereld.
Tekst: Bamber Delver. Beeld: Ryann
Gaykrant: Hoe heb je ons eigenlijk gevonden? Dat vind ik als hoofdredacteur altijd zo bijzonder.
Ryann: “Volgens mij zag ik ergens een magazine liggen. En daarna ben ik gewoon eens gaan kijken. Ik zag op jullie Instagram ook heel veel La Belinda. Hartstikke leuk, die ken ik ook, dus dat vond ik supergezellig. En toen dacht ik: joh, ik stuur gewoon eens een berichtje.”
Jouw mail overtuigde ons meteen van om je te gaan interviewen. Uit jouw werk en hoe je schrijft spreekt veel lef. Dat hebben we als regenboog-community hard nodig vandaag de dag.
“Bedankt! Ik ben er door de jaren heen achter gekomen dat ik mijn eigen muziek eigenlijk alleen leuk vind als ik precies zeg hoe ik me voel. Als er iets is gebeurd, dan probeer ik dat niet te verbloemen. Ik ga niet denken: misschien vinden mensen het leuker als ik het anders zeg. Ik zeg gewoon: dit is wat er is gebeurd, dit is hoe ik me voelde. En dan vind ik het zelf ook het leukste om terug te luisteren.”
Dan beginnen we even helemaal bij het begin. Wie is Ryann?
“Muziek loopt als een rode draad door mijn leven, eigenlijk al heel vroeg. Op mijn achtste ben ik begonnen met trompet spelen. Dat was in de fanfare. Ik kreeg theorielessen en speelde veel op gehoor. Ik vond het superleuk om te horen wat ieder instrument deed. Later ben ik gaan experimenteren met piano en daar kwam songwriting bij. Daarna kwam ik in de wereld van muziek produceren terecht. Dat heb ik de afgelopen acht jaar eigenlijk dag en nacht gedaan: beter worden, mijn sound vinden, ontdekken wat ik wil maken. Zang kwam daar ook bij, omdat ik het liefst zelf zing over mijn eigen liedjes. Ongeveer anderhalf à twee jaar geleden heb ik mijn eerste nummer Gay Struggles uitgebracht. Daarvoor maakte ik ook Nederlandstalige en andere Engelstalige muziek, maar dat was vooral zoeken. Wat wil ik maken, wat vind ik leuk? Nu zie ik muziek maken en het managementgedeelte echt als twee dingen die niet zonder elkaar kunnen. Ik doe ze allebei fulltime en daar ben ik superblij mee. In februari geef ik mijn tweede eigen concert in Amsterdam. Verder zijn er veel optredens, samenwerkingen en releases. Ik blijf leren en groeien. Dat vind ik het allerleukste. Ik heb continu nieuwe prikkels nodig, een lage spanningsboog. Deze wereld biedt dat elke dag en ik duik daar in.”
Je liet Gaykrant kennismaken door jezelf als een ‘queer jongen uit een klein dorp in Limburg’ voor te stellen.
“Ik kom oorspronkelijk uit de buurt van Venlo, uit een klein dorpje dat Baarlo heet. Sinds ongeveer drie maanden woon ik in Nijmegen. Een vriendin had hier een kamer vrij en ik wilde graag in een stad wonen. Ik vind het hier hartstikke leuk, maar ik denk ook wel eens aan een volgende stap. Misschien naar Londen, naar het buitenland. Sowieso naar het buitenland!”
Hoe reageren je ouders?
“ Mijn vader is eigenlijk alleen maar trots. We hebben gesprekken gehad over mijn keuzes, dat is normaal. Maar de bottomline is dat hij trots is. Mijn moeder ook. Het was voor haar even wennen dat ik stopte met mijn studie en fulltime muziek ging doen. Maar nu is ze ook trots.”
Als ik in je kamer rondkijk hangt Lady Gaga op de deur? Zij is dus een grote inspiratie voor je?
“Ja, dat klopt. Lady Gaga is voor mij een popidool. Haar work ethic, haar mindset, gewoon doen en de buitenwereld afsluiten, dat inspireert me enorm. Iedere ochtend sta ik daar even bij stil. Mensen onderschatten hoe waardevol dat is. Elke dag begin ik met een affirmatie, iets dat ik me voorneem, de slogan van de dag. Dat doet Gaga ook, je focussen is belangrijk, jezelf richting geven in deze drukke wereld. Weten waar je naar toe wilt.”
Op de deur van jouw kamer hangt de affirmatie No Pain No Gain. Wat was je affirmatie vandaag?
“Iedereen die mijn kamer binnenkomt begint meteen te lachen, en zegt: no pain no gain! Voor mij betekent het: als je steeds hetzelfde doet wat comfortabel voelt, krijg je geen andere resultaten. Je moet discomfort opzoeken, ongemakkelijke en enge dingen doen om te groeien. Vooral blijven zoeken naar nieuwe ideeën en uit mijn comfortzone blijven gaan. Ik kom uit een klein dorp waar iedereen hetzelfde doet en dat vind ik vreselijk. Ik moet mezelf blijven uitdagen. Niet denken: dit is prima zo, maar: wat kan er nog meer? Dat is lastig, maar door affirmaties lukt het om richting te vinden. Je moet ook niet denken dat alles makkelijk en pijnloos moet gaan. Als je iets wilt bereiken moet je ervoor gaan, de prijs willen betalen.”
Is een interview doen voor jou uit je comfortzone?
“Vroeger wel. Nu wat minder. Ik vind het soms lastig omdat ik graag vragen terugstel. Maar op het podium, dat is echt midden in mijn comfortzone. Als ik daar sta en in mijn mindset zit, kan ik alles afsluiten en me helemaal laten meegaan met de muziek. Dat zijn de momenten waarop ik me het allerbeste voel.”
Wie jouw muziek hoort merkt dat jouw teksten tegelijkertijd persoonlijk en tegelijk herkenbaar zijn. Zoals dat je op Tinder zit en weet dat degene met wie je praat ook weer met anderen praat, dat gevoel van jaloezie en spanning kent iedereen.
“Ik schrijf wat ik meemaak. Dat zijn dingen die iedereen meemaakt. In een van mijn nummers gaat het bijvoorbeeld over mijn ex. Dat hij verdergaat, met anderen praat. Dat voelt op dat moment gewoon vervelend. Je weet dat het logisch is, maar het doet pijn. En als iemand anders daarover zingt, herken je jezelf erin. Dat is volgens mij de kracht van muziek.”
Waar haal je je inspiratie vandaan?
“Ik luister veel naar filmmuziek, ongeveer de helft van wat ik luister. Daar hoor je akkoorden en geluiden die je in popmuziek minder hoort. Dat combineer ik graag met pop. Verder luister ik veel naar mainstream pop: Dua Lipa, Ariana Grande, Troye Sivan. Omdat het zo herkenbaar is wat ze zingen.”
Hoe kijk jij naar de tijd waarin we leven met veel weerstand tegen lhtbiq+ ers. Het is een moeilijke tijd, vooral voor jonge queer mensen? Om je pols heb je aan bandje met de tekst: No Excuses.
“Ik kijk daar op twee manieren naar. Dit is wie ik ben en dat ga ik niet veranderen. En daarnaast: we leven maar één keer. Ik wil me niet laten beperken door wat anderen vinden. Het leven is te kort. Er zullen altijd mensen zijn die het er niet mee eens zijn en dat is oké. Ik heb fijne mensen om me heen die me accepteren. Daar vertrouw ik op. Ik weet dat ik altijd een plek heb waar ik mezelf kan zijn. Ik loop soms door de stad en denk bij kleding: dat lijkt me eigenlijk heel leuk. Nu draag ik nog vaak basic kleding, omdat ik me hier nog niet comfortabel genoeg voel. Maar ik weet dat er een moment komt dat ik elke dag de meest crazy outfits aantrek, gewoon omdat ik dat leuk vind.”
Kleding is belangrijk om jezelf te ontdekken, dat geldt heel erg bij queer mensen.
“Ik zou zo graag op straat een jurk aantrekken. Ik sta er heel open in. Ik voel me er wel toe aangetrokken en ik denk ook dat het bij me past. Tegelijk ben ik er eerlijk over dat ik me er nu nog niet overal comfortabel genoeg bij voel. Op deze plek draag ik daarom meestal nog basic kleding. Dat vind ik soms jammer, maar ik zie het ook als een proces. Ik weet dat er een moment komt waarop ik het wel ga doen, vrijer, zichtbaarder en zonder mezelf in te houden.”
Wat hoop je dat jouw werk losmaakt bij anderen?
“Dat mensen voelen dat het oké is om jezelf te zijn, op jouw eigen niveau. Als ik het groot en extravert doe, kan jij dat ook op jouw manier doen. Ik wil uitstralen dat mensen altijd bij mij terechtkunnen, dat ze geaccepteerd worden zoals ze zijn. Dat gevoel van gezien worden, dat wil ik doorgeven.”
Waar sta je over twee jaar?
“Dan zit ik sowieso in het buitenland. Ik denk dat ik dan in Londen heb gewoond. Veel reizen, veel optredens, samenwerkingen, vooral internationaal.”
En over vijf jaar?
“Dan ben ik nog steeds superhard aan het werk, op wereldtour, muziek uitbrengend, samenwerkend met artiesten en bedrijven, fotoshoots, fashion. Overal en nergens, met een team om me heen. Wat ik nu doe, maar dan op veel grotere schaal.”
Luister en kijk naar Ryann: https://linktr.ee/ryannsounds
Concert: Amsterdam op 6 februari in Cinetol
Insta: @ ryann_beyourself
