Levensverhalen. Zovelen hebben herinneringen aan de begintijd van de lesbische en homo-emancipatie. Gaykrant verwelkomt deze waardevolle herinneringen. Marja Ruijterman, geboren in 1955 sinds 1993 trainster, coach en columniste, deelt graag haar avonturen met ons. Dit is Deel 11, terug naar de tijd waarin zij, vol zelfreflectie, achteruit kijkend, streng was: ook voor zichzelf trouwens.
Tekst en foto’s: Marja Ruijterman
Ach, ik was zo streng, dat gaf me een stevig gevoel en overschaduwde mijn minderwaardigheidscomplex. We woonden in het NRC Handelsbladgebouw in Amsterdam en vormden een vrouwengroep. Ik was de enige lesbo en helemaal beneden woonde een vriendelijke stille jongen. Het was een gigantisch gebouw en wij woonden in een deel ervan. Prachtige kamers met hoge plafonds en een gemeenschappelijke ruimte.
Eén van de vrouwen ging verhuizen en ik stond erop dat er nog een lesbo zou komen wonen. De anderen vonden dat niet per sé nodig maar ik reageerde fel en voelde me gediscrimineerd. Potverdikkeme, ik mocht toch wel een medezuster erbij hebben voor de broodnodige balans! Die was naar mijn gevoel flink scheef. We aten vaak samen en dan zaten hun mannen mee te eten van 'mijn centen'. Het werd ruzie en ik vertrok voor een paar dagen woedend en verongelijkt naar een vriendin. De anderen werden flink ongerust omdat ze niet wisten waar ik zat en wie weet had ik mezelf wat aangedaan. Na een paar dagen verscheen ik weer en kreeg de wind van voren maar mocht wel een medelesbo uitnodigen bij ons te komen wonen. Hoera, ik had mijn zin.
Het NRC Handelsbladgebouw anno nu
Een vriendin van me kwam wonen en ik was blij, de groep was nu meer in balans. Tot het moment dat ze iets kreeg met degene waar ik verliefd op was. Shit, dat was niet de bedoeling. Nu hoorde ik mijn droomvrouw de trap op gaan en wist dat ze samen waren. Mijn jaloezie was groot en mijn spijt ook. Had ik nou maar mijn mond gehouden. Mijn hart schrijnde als ik haar voetstappen hoorde. Dat was niet mijn bedoeling. Na een tijdje was het voorbij en was mijn rust weer gekeerd.
Op een late avond kwam ik thuis en was verdrietig. Geen van de andere vrouwen was thuis, de jongen die beneden woonde wel. Hij zag me staan huilen en nodigde me binnen, schonk wijn en we zaten voor zijn open haard te praten. De warmte van het vuur en de wijn en zijn aandacht verwarmden mijn hart en tja, van het één kwam het ander. Ik die de mannen van mijn groepsgenoten woedend aankeek vree met een man.
's Ochtends sloop ik schuldbewust de trap op naar mijn kamer en voelde me een verrader.
Er waren lessen te leren: kijk uit wat je wenst, het kan zomaar uitkomen en stoppen met vooroordelen naar vrouwen die met mannen sliepen en sowieso naar mannen. Heb jaren later mijn excuses aan de mannen aangeboden, ze reageerden heel lief.