Gaykrant besteedt in twee delen aandacht aan Utrecht Pride (zaterdag 6 juni a.s.). Op de allereerste boot staat scholengroep PCOU Willibrord, de scholengroep bestaande uit 44 scholen van voortgezet onderwijs tot basisonderwijs. De dans wordt door de leerlingen ingestudeerd in de dansstudio van Descart, een unieke school voor voortgezet onderwijs voor vwo en voor havo. De school voor design, science & art heeft als onderwijsvisie dat creativiteit een onmisbare bijdrage levert aan de identiteit van jonge mensen én een belangrijke voorwaarde is voor succes.
Dit is deel 1: De dansrepetitie door de leerlingen en docenten
Volgende week, deel 2: Interview met onderwijsassistent Mees.
De spiegels in de enorme danszaal weerkaatsen tientallen bewegingen tegelijk. Een arm omhoog, een draai naar links, een sprong die nét niet helemaal lukt. Het maakt niets uit. Niemand lacht iemand uit. Niemand wordt gecorrigeerd op een manier die pijn doet. Integendeel. Wie hier binnenkomt, ziet meteen waar deze middag werkelijk over gaat: meedoen. jezelf kunnen zijn. Respect en waardering. En vooral; fun!
Als ooit middelbare scholier met een pestverleden stap ik de danszaal binnen en meteen hangt daar die bekende geur van sportzalen en middelbare scholen. Een vleugje zweet, gymvloer en herinneringen aan verplichte sportlessen. Maar waar dat vroeger voor sommigen misschien spanning of ongemak opriep, voelt deze middag totaal anders. Warm. Veilig. Uitbundig.
Voorin staat dansdocent Gino. Energiek, vrolijk, aanstekelijk enthousiast. Hij doet het dansje voor alsof hij op een groot podium staat, compleet met expressieve bewegingen en brede glimlach die door je ziel heengaat. Voor hem staan zestig leerlingen en docenten van scholengroep PCOU Willibrord door elkaar heen. Sommigen bewegen alsof ze al jaren dansen, anderen lijken hun armen en benen onderweg kwijt te raken. Maar juist dat maakt het mooi.
“Wie heeft het dansje nog niet ingestudeerd?” vraagt Gino zonder oordeel. Een paar handen gaan omhoog. Geen gegiechel. Geen gezucht. Alleen een vrolijk: “Geeft niks, dan gaan we het nu samen oefenen.” En precies dat typeert de middag.
Op zaterdag 6 juni vaart scholengroep PCOU Willibrord mee met een eigen boot tijdens de Utrecht Pride. Het is inmiddels de vierde keer dat de scholengroep deelneemt. De leerlingen die vandaag repeteren zijn zichtbaar zenuwachtig én trots tegelijk. Ze weten dat ze straks niet alleen voor zichzelf dansen, maar ook voor alle andere leerlingen die kijken. Sommigen waren er al eerder bij, anderen varen voor de eerste keer mee. “Het zijn vaak voortrekkers,” zegt de rector Hedda later. “Maar onder die groep zit een veel grotere groep leerlingen die ziet wat hier gebeurt. Het sijpelt door naar beneden. Ze worden een voorbeeld. De meesten zitten in een eigen GSA op hun school, zo belangrijk voor de leerlingen en de veilige sfeer op school!” En dat voel je overal in de zaal. Zíj, leerlingen en docenten, zijn in al hun diversiteit samen.
De leerlingen zijn kleurrijk, ieder op hun eigen manier. Verschillende stijlen, kapsels, lichamen, blikken. Sommigen opvallend uitbundig, anderen juist wat stiller. Veel zwart-witte kleding ook, veilige kleuren misschien, een beetje schutkleur tussen het zichtbaar willen zijn en niet té veel willen opvallen.
Maar dan deelt Gino de paarse pompons uit en verandert de sfeer opnieuw. De zaal wordt nóg uitbundiger. Gelach. Gedraai. Fladderende paarse stof door de lucht. “Even inkomen, even warm lopen!” roept hij.
Opvallend: nergens zie je telefoons. Geen schermen, geen TikTok-scrollende leerlingen langs de kant. Iedereen is aanwezig in het moment. Later blijkt dat natuurlijk ook samen te hangen met het telefoonbeleid op school, maar het effect is bijzonder. Er wordt gekeken. Geprobeerd. Aangemoedigd.
Onderwijsassistent Mees loopt ondertussen door de zaal: “Wie zit er nog niet in de dansploeg-appgroep? Wie zit nog niet in onze community?” Eén leerling steekt aarzelend een hand op. Mees loopt direct naar voren, rustig en ontspannen. Binnen enkele seconden sluiten andere leerlingen zich spontaan aan. Niet om iemand uit te lachen, maar juist om erbij te staan. Om te laten zien: je hoeft hier niets alleen te doen.
Later op de middag vraagt RTV Utrecht wie liever niet in beeld wil. Eén leerling steekt meteen een hand op en gaat wat ongemakkelijk aan de zijkant staan. Direct loopt Mees mee. En vrijwel meteen voegen nog vier andere leerlingen zich erbij. Ze durfden eerst geen nee te zeggen. “Juist daarom ga ik erbij staan,” zegt Mees later rustig. “Zodat duidelijk is dat dit ook mag. Je mag jezelf zijn. Je mag ook zeggen dat je iets spannend vindt.”
Misschien is dát wel de kern van deze hele middag. Want als schoolveiligheid ergens zichtbaar wordt, dan hier. Niet in protocollen of posters aan de muur, maar in gedrag. In hoe jongeren elkaar ruimte geven. In hoe docenten meedoen, zichzelf soms net zo onhandig maken als de leerlingen en daar gewoon om lachen. In hoe niemand perfect hoeft te zijn.
Er wordt uren geoefend. Gedanst. Gelachen. Er ontstaat een groepsfoto vol paarse pompons, bezwete gezichten en grote glimlachen. Aan het einde van de middag volgt nog een serieus moment. Het organiserend team van Femke, Marlies, Corno, Siep, Rob, Gino en Ellis neemt de regels voor Utrecht Pride door. Op de boot blijven. Niet highfiven langs de kade. Vooraf naar het toilet. Geen alcohol of drugs, want alle leerlingen zijn minderjarig.
Dan steekt een meisje haar hand op. “Maar ik heb medicijnen tegen erge keelpijn… dat zijn eigenlijk ook drugs,” zegt ze voorzichtig. Er wordt niet gelachen. Niet weggedaan. Er wordt rustig uitgelegd dat medische pijnstilling natuurlijk geen probleem is. Ook dat hoort bij veiligheid.
Dan komt nog de dresscode ter sprake: kleurrijke kleding. Een paar leerlingen zuchten lachend. Blijkbaar moet er thuis toch nog even in kledingkasten worden gezocht naar iets anders dan zwart. “Verdeel ook je energie,” zegt de leiding nog. “Als je het eerste uur al helemaal losgaat, houden we het de rest van de middag niet vol.” Maar eigenlijk is iedereen allang los.
Wanneer de repetitie wordt afgesloten, klinkt nog één boodschap door de zaal: “Feest is voor iedereen. Daar doen we het voor.” En de leerlingen juichen alsof hun eigen boot al door de Utrechtse grachten vaart.
Zie: www.utrechtpride.nl