Door: Bamber Delver, hoofdredacteur Gaykrant
Onlangs was ik bij een gender reveal party. Vrienden, een heterostel, en dus was ik ook uitgenodigd — tussen de broers en zussen, de opa's en oma's en de trotse ouders (de toekomstige grootouders dus) van beide kanten. Het zou het eerste kind worden van het stel. "Vroeger was je gewoon blij dat je kind gezond was, nu moet alles zo gepland worden", moppert een van de familie. "Alles moet worden vastgelegd, stel je voor dat ze je niet bewonderen op Instagram", valt een ander familielid op leeftijd bij. We staan met z'n allen te wachten op Het Grote Moment: de onthulling van het geslacht van een kind dat we nog niet eens in levenden lijve hebben gezien.
Mopperkont
Ik probeer niet te mopperen en vrolijk mee te gaan in het feestelijke sfeertje dat het stel zo graag wil creëren. Echt, ik doe mijn best en ik hoop van harte dat niemand merkt dat ik mijn betrokkenheid toneelspeel. Ik wil niet ook zo'n oude mopperkont zijn die het constant heeft over die goede oude tijd, maar tja… zo voel ik me wel.
Dan is het zover. Het stel ontsteekt de vuurpijl. Dat is dus de verrassing die ze in petto hebben — voor ons dan, want zij kennen het geslacht van de baby al. BLAUW! HET WORDT EEN JONGEN!
Keurig feliciteer ik de aanstaande vader en moeder met een kus op de wang. Geweldig, wat een feest, zo'n gender reveal party waar kennelijk geen Nederlandse naam voor bestaat.
Doe normaal, maar dan omgekeerd
Maar wat zit mij zo dwars? Reageer ik niet zoals al die mensen die vinden dat de regenboogvlag zo overdreven is? Dat je gewoon normaal moet doen? En niet van je gender of seksuele verlangens een festijn moet maken? Waar maak ik me druk om? Laat die jonge mensen toch. Doe gewoon, dan doe je al gek genoeg — dat idee. Gedraag ik me niet zoals zij, maar dan omgekeerd, tégen heteroseksueel gedrag? Ik ben er nog niet uit.
Blauw en roze: het gender gareel
"Okay, het is wel handig dat we het nu weten, want dan koop je tenminste de goede spulletjes voor die jongen — je kan echt niet aankomen met iets roze", mompelt het familielid tegen me. Ja, daar zit wat in, want stel je voor… En plotseling weet ik wat me dwars zit: je zult zo'n kind maar zijn, dat meteen al in het gendergareel moet, zelfs al voordat je bent geboren. Dat wordt nog wat. Ouders die al bedacht hebben hoe je moet zijn, je moet gedragen en wat je leuk moet vinden.
Een kind wordt niets gevraagd. Zelfs al voordat je kunt praten, moet je luisteren.