Tekst: Unicef i.s.m. Gaykrant. Beeld: Unicef
Stichting Gaykrant werkt samen met UNICEF met als doel zich samen in te zetten voor de rechten en veiligheid van kinderen wereldwijd. Als regenbooggemeenschap weten wij hoe belangrijk erkenning, bescherming en bestaansrecht zijn. Juist daarom voelen wij ons verbonden met kinderen die opgroeien in kwetsbare omstandigheden.
Met deze samenwerking willen we onze lezers bewust maken van kinderrechten en hen betrekken bij concrete projecten van UNICEF. De kracht van de regenbooggemeenschap ligt in solidariteit en betrokkenheid, en in de wil om daadwerkelijk verschil te maken. Dit is het tweede verhaal in deze samenwerking: het verhaal van Noor.
Waar veiligheid het verschil maakt.
Noor groeide op in de Syrische stad Hama. Al op jonge leeftijd merkte ze dat ze anders was dan andere kinderen. Noor heeft een gehoorbeperking, en op school werd dat vaak zichtbaar.
“Kinderen maakten grapjes over hoe ik sommige letters uitsprak,” vertelt Noor. “Ik voelde me verlegen om voor mensen te praten.”
Waar andere kinderen zich vrij uiten, hield Noor zich steeds vaker stil. Niet omdat ze niets te zeggen had, maar omdat ze bang was om op te vallen. Wat voor anderen vanzelfsprekend is; je handopsteken en jezelf laten horen, voelde voor Noor als iets waar ze zich voor moest schamen. Haar stem werd iets wat ze liever verborgen hield.
Toen haar ouders haar wilden inschrijven op een school, bleek hoe moeilijk dat was. Veel scholen waren niet ingericht op kinderen die extra ondersteuning nodig hebben. Ze vonden geen plek waar Noor zich veilig en welkom kon voelen.
Via een door UNICEF ondersteund programma kreeg Noor een casemanager toegewezen. Die hielp het gezin bij het vinden van een school waar ze wél terechtkon. Een plek waar rekening werd gehouden met wie zij is. Op die school werd een speciale ruimte ingericht voor kinderen met een beperking. Daar kreeg Noor begeleiding die aansloot bij haar behoeften. Ze ontving schoolspullen en werd stap voor stap geholpen om haar plek te vinden in de klas.
Langzaam groeide haar vertrouwen. Met steun van haar leraar en haar casemanager durfde Noor zich steeds meer uit te spreken. “Ik ben nu meer betrokken bij de les en ik uit mijn ideeën,” zegt ze. “Ik heb nieuwe vrienden die mij leuk vinden. En Farah is mijn beste vriendin.”
Ook thuis veranderde iets. Haar moeder kreeg begeleiding en leerde hoe ze beter met Noor kon communiceren en hoe ze kon omgaan met haar zorgen. Dankzij financiële steun kon het gezin bovendien een hoortoestel kopen, iets wat eerder buiten bereik lag.
Wat Noor vond, was meer dan alleen onderwijs. Het was acceptatie. Het was een plek waar ze niet werd uitgelachen om wat haar anders maakt, maar werd gezien om wie ze is. Een plek waar haar stem telt. Met de steun die ze kreeg, durft Noor weer vooruit te kijken. Ze droomt ervan om later zelf casemanager te worden, “zoals Bayan, die mij heeft geholpen.” Want ze weet nu hoe belangrijk het is om iemand naast je te hebben. Iemand die luistert. Iemand die je laat voelen dat je er mag zijn, precies zoals je bent.
Noors verhaal laat zien wat het verschil kan zijn wanneer een kind zich veilig voelt. Wanneer er ruimte is om te groeien, om jezelf te ontdekken en om je stem te laten horen. Voor ieder kind zou dat vanzelfsprekend moeten zijn.
