Door: Stichting Regenboog Steenwijkerland (tekst en foto)
FvD Steenwijkerland heeft een amendement ingediend mbt het schrappen van de financiering regenboogbeleid. Vandaag heeft de Stichting daarom gebruik gemaakt van het spreekrecht. Hieronder onze bijdrage. Update 4-11-2026: Amandement verworpen!
Goedemiddag allen,
Ik sta hier namens Stichting Regenboog Steenwijkerland als voorzitter. Mijn naam is Wendy van Essen.
Ik sta hier naar aanleiding van het amendement door FVD met het onderwerp: Schrappen Structurele financiering Regenboogbeleid.
In de toelichting wordt, niet met zoveel woorden, vrij verwezen naar artikel 1 van de Grondwet. En ik ben daar blij mee. Het allereerste artikel van de Grondwet: "Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, handicap, seksuele gerichtheid of op welke grond dan ook, is niet toegestaan."
Maar er zit een belangrijk verschil tussen gelijke behandeling op papier en gelijkwaardigheid in de praktijk. Want wie naar de positie van LHBTIQ+ personen kijkt, kan niet volhouden dat we in Nederland al op een gelijkwaardige uitgangspositie zitten. Discriminatie, uitsluiting, vijandige bejegening en geweld zijn nog altijd realiteit. En zolang die ongelijkheid bestaat, is er werk te doen.
Eigenlijk zou dit voldoende moeten zijn, maar ik heb 5 minuten en wil daar ook gebruik van maken.
Laat ik heel duidelijk zijn: ik ben niet voor homo-acceptatie. Acceptatie suggereert namelijk dat de ene groep de andere groep toestemming geeft om er te mogen zijn. Dat schept een machtsverhouding die er niet zou moeten zijn.
LHBTIQ+ personen hoeven niet geaccepteerd te worden om bestaansrecht te hebben. Ze zijn er. En ze hebben net zoveel recht op zichtbaarheid, ruimte, expressie en veiligheid als ieder ander.
Het gaat dus niet om acceptatie. Het gaat om gelijkwaardigheid.
Ongeveer 18% van de samenleving identificeert zich als LHBTIQ+. Maar kijk eens om je heen. Hoeveel zien we daarvan terug in onze kinderboeken, series, reclames en andere dagelijkse uitingen? Onze samenleving is nog steeds grotendeels ingericht vanuit de heteronorm. Dat is niet neutraal. Dat bepaalt wie vanzelfsprekend zichtbaar is en wie niet.
Vorige week was ik op een kinderverjaardag. Binnen vijf minuten werden de eerste grappen over de minister-president gemaakt. Op een kinderverjaardag.
Dat klinkt misschien onschuldig. Maar ik wil daar iets tegenover zetten.
LHBTIQ+ personen worden regelmatig geseksualiseerd en neergezet als een mogelijk gevaar voor kinderen en jongeren. Tegelijkertijd staan we kennelijk heel gemakkelijk toe dat er in het bijzijn van kinderen grappen worden gemaakt die bijdragen aan het normaliseren van uitsluiting.
In het amendement wordt verwezen naar onderzoek onder jongeren. En ja, ook ik maak mij zorgen over die cijfers. Maar ik zou ook willen weten: welke voorbeelden krijgen jongeren thuis, op verjaardagen, op school en op sociale media?
Want jongeren luisteren niet alleen naar wat we zeggen. Ze kijken vooral naar wat we doen. En welke grenzen we wel, maar vooral ook niet stellen.
In het amendement wordt gesproken over 'eenzijdige ideologisch ervaren campagnes'. Een interessante woordkeuze.
Maar laten we één ding helder houden: een mening is geen feit en een feit is geen mening.
Gelijkwaardigheid van mensen, ongeacht hun seksuele gerichtheid, is geen ideologie die een stichting heeft bedacht. Het is een grondrechtelijk uitgangspunt dat is vastgelegd in artikel 1 van onze Grondwet.
Je kunt van mening verschillen over de activiteiten die wij organiseren. Je kunt vinden dat een bepaalde campagne niet bij je past. Dat mag. Ook binnen de LHBTIQ+-gemeenschap bestaan verschillende opvattingen.
Maar het doel van onze stichting is niet om iedereen hetzelfde te laten denken. Het doel is ervoor te zorgen dat iedereen zichzelf kan zijn, zonder angst voor uitsluiting, intimidatie of geweld.
Dat is geen ideologische eenzijdigheid. Dat is werken aan een sociaal veilige samenleving.
En ik hoop oprecht dat Stichting Regenboog Steenwijkerland op een dag niet meer nodig is. Dat wens ik liever dan wat dan ook.
Maar die dag komt niet vanzelf.
En daarom richt ik mij ook rechtstreeks tot de indieners van dit amendement.
Dat vraagt namelijk ook iets van jullie.
Dat we het niet meer normaal vinden wanneer er met 'homo' wordt gescholden. Dat we op feestjes en verjaardagen een grens stellen aan grappen die anderen kleineren. Dat we op sociale media niet wegkijken wanneer mensen worden uitgescholden of bedreigd.
En dat we, ook als we iets niet begrijpen, het ongemak bij onszelf laten en een ander de ruimte geven om zichzelf te zijn.
Zonder voorwaarden. Zonder mitsen en maren. En zonder de toevoeging: 'Ik heb niks tegen homo's, maar ze moeten het wel binnenshuis houden.'
Want laten we eerlijk zijn: als je alleen jezelf mag zijn zolang anderen het niet hoeven te zien, dan ben je niet vrij om jezelf te zijn.
Ons bestaansrecht als stichting komt voort uit het feit dat het bestaansrecht van LHBTIQ+ personen nog steeds ter discussie wordt gesteld, geridiculiseerd of genegeerd.
En daarom wil ik afsluiten met een oproep.
Neem verantwoordelijkheid. Niet alleen voor het beleid waarover u vandaag stemt, maar ook voor de samenleving die u iedere dag mede vormgeeft.
Want artikel 1 van de Grondwet is niet alleen een tekst om naar te verwijzen wanneer het politiek goed uitkomt. Het is een opdracht aan ons allemaal.
Dank u wel.
