Kijktip. Wat gebeurt er als twee van de grootste Shakespeare-acteurs van hun generatie samen in een Londense sitcom belanden — als een kibbelend homokoppel dat al bijna vijftig jaar bij elkaar is?
Dan krijg je Vicious: een serie die tegelijk ouderwets en revolutionair is, scherp en warm, licht verteerbaar maar cultureel betekenisvol. Nooit te zien in Nederland maar via YouTube kun je alle afleveringen zien, met de allerleukste bloopers (zie onder).
Een klassiek format met een radicale kern
Vicious (ITV, 2013–2016) leunt bewust op het klassieke Britse sitcom-recept: één decor (de woonkamer), vaste typetjes, snelle oneliners en publiek gelach. Op het eerste gezicht doet het denken aan Are You Being Served? of Keeping Up Appearances. Maar onder dat vertrouwde jasje schuilt iets wat zelden op primetime-televisie te zien was: een ouder, openlijk homoseksueel stel dat níét wordt neergezet als probleem, slachtoffer of karikatuur van lijden — maar als mensen met geschiedenis, irritaties, liefde en overlevingsdrang.
Freddie en Stuart: oorlog én verbondenheid
Centraal staan Freddie Thornhill en Stuart Bixby, gespeeld door Ian McKellen en Derek Jacobi. Hun relatie is gebouwd op sarcasme, competitie en oude wonden. Ze kunnen elkaar verbaal fileren — maar niemand anders mág dat. Wat Vicious zo sterk maakt, is dat hun giftigheid nooit losstaat van hun geschiedenis: ze hebben samen decennia van homofobie, aidscrisis, verlies en onzichtbaarheid overleefd. Hun venijn is ook een pantser.
Humor als wapen én bescherming
De grappen zijn scherp, soms genadeloos. Kritiek op Vicious ging vaak over het “ouderwetse” gelach en het tempo. Maar juist die vorm maakt de inhoud mogelijk. De serie gebruikt camp, bitchiness en theatrale overdrijving — klassieke queer strategieën — om iets diepers te laten doorschemeren: hoe blijf je overeind als de wereld je decennialang liever niet zag? Naast McKellen en Jacobi is er een sterke bijrol voor Frances de la Tour als de alcoholminnende Violet en Iwan Rheon als de jonge buurjongen Ash — die fungeert als spiegel tussen generaties. Zijn aanwezigheid benadrukt het contrast: waar hij relatief vrij kan leven, hebben Freddie en Stuart hun vrijheid moeten bevechten. Vicious verbindt zo queer verleden en heden, zonder belerend te worden.
Waarom je Vicious moet kijken
Vicious is niet perfect. Het is soms voorspelbaar, soms té toneelmatig. Maar de betekenis ervan is groot. Het normaliseert een levensfase die binnen de lhbtq+-representatie vaak ontbreekt. Geen “coming-outverhaal”, geen tragisch einde — maar een doorleefd bestaan. In een tijd waarin zichtbaarheid opnieuw onder druk staat, herinnert Vicious ons eraan dat queer levens niet ophouden bij jeugd of seksualiteit alleen. Ze gaan over ouder worden, vasthouden, botsen — en ondanks alles samen blijven zitten op die bank, mokkend maar verbonden.
Nooit te zien op de Nederlandse zenders, maar wel via YouTube
- 2 series van elk 6 afleveringen
- YouTube: kanaal Gay Entertainment (met Engelse ondertiteling)