
Drieëntwintig jaar na zijn eerste deelname is het raak: Davide La Cara won met Davide & The Rainbow Fairies en het lied Color Me Free het COC Songfestival 2026. Namens COC Regio Nijmegen kreeg de inzending in het Haventheater in IJmuiden de meeste punten van de vak- en regiojury: 95 in totaal. Het was de dertigste editie van het festival, en de vierde zege voor Nijmegen, na 1999, 2006 en 2014.
Davide La Cara woonde in Italië voordat hij voor de liefde naar Nederland verhuisde. Hij is docent Maatschappelijke Zorg bij Rijn IJssel. Zijn Rainbow Fairies (Hanne, Kim en Christian) volgen als studenten de opleiding Musicalperformer van Rijn IJssel, voor hen telde het project als stage. Gaykrant sprak met Davide La Cara over twee keer uit de kast komen, de serieuze boodschap achter een feestnummer en wat hij in de klas ziet gebeuren.
Jouw eerste deelname aan het COC Songfestival was in 2003 met Passerà. Negen jaar later werd je tweede met In mijn ogen, en nu, in 2026, heb je gewonnen. Wat is er in al die jaren veranderd, aan jou als artiest en aan het festival zelf?
“Ik vind dat zowel het festival als de artiesten steeds professioneler zijn geworden. Het COC Songfestival vindt steeds vaker plaats in prachtige theaters, de presentaties worden professioneler en ook de jury bestaat tegenwoordig uit bekende namen. Dit jaar waren dat bijvoorbeeld Cornald Maas en Brigitte Kaandorp. Ook muzikaal zie je een duidelijke ontwikkeling. De nummers worden steeds professioneler en dit jaar waren het bijvoorbeeld allemaal eigen composities, geen covers.
Dat geldt ook voor mij als artiest. Ik beschik tegenwoordig over veel meer mogelijkheden en tools om mijn eigen muziek te schrijven en te produceren. Color Me Free is volledig door mij geschreven en geproduceerd. Ik sta dan ook voor de volle 100% achter dit nummer! Maar misschien wel de grootste verandering zit in mezelf. Wellicht door de jaren heen, en met de nodige levenservaring en wijsheid, heb ik veel meer genoten van het hele proces. Van het schrijven en maken van het nummer, het zoeken naar de juiste backing vocals, de repetities en natuurlijk het dromen over een mogelijke overwinning. Tot en met de wedstrijddag zelf. En wat een dag was dat! Alles was ontzettend goed georganiseerd. Ik heb er met volle teugen van genoten.”

Color Me Free gaat over twee queer mensen die hun liefde niet langer verstoppen. Hoeveel van je eigen verhaal zit in dat nummer? Is het autobiografisch?
“Er zit zeker een autobiografisch element in. Net als veel anderen ben ook ik uit de kast gekomen doordat ik verliefd werd op een man. Eigenlijk ben ik zelfs twee keer uit de kast gekomen. De eerste keer tegenover mijn vrienden, toen ik voor het eerst verliefd werd op een jongen. Dat was in Italië, waar ik destijds woonde. De tweede keer was tegenover mijn familie. Dat gebeurde toen ik voor de liefde naar Nederland verhuisde.
Het thema van Color Me Free, de vrijheid om openlijk van iemand te houden en jezelf te kunnen zijn, raakt dus ook aan mijn eigen levensverhaal. Misschien is dat wel de reden waarom ik me zo verbonden voel met dit nummer.”
Je koos voor een feestelijk nummer in plaats van een zwaar verhaal, terwijl zichtbaarheid voor veel mensen nog altijd niet vanzelfsprekend is. Was dat vrolijke dance-popnummer een bewuste keuze? En ben je niet bang dat die luchtige toon de ernst van de situatie verdoezelt?
“Ja, absoluut. Het was een heel bewuste keuze. Mijn vorige deelname, met In mijn ogen, was juist een gevoelige ballad. Dat nummer ging over mijn relatie met mijn ouders, en in het bijzonder over de moeizame band met mijn vader. Ik vind het nog steeds een prachtig nummer en ben er nog altijd trots op. Deze keer wilde ik iets heel anders. Ik wilde een feestje bouwen! Een nummer waarop je kunt dansen, zingen en vooral kunt genieten. Maar laat je niet misleiden door de vrolijke sound. Color Me Free heeft wel degelijk een serieuze boodschap. Zinnen als ‘No more hiding who I meant to be’ en ‘No fear tonight, no rules to hold us down’ gaan over vrijheid, acceptatie en het recht om zonder angst jezelf te kunnen zijn. Het nummer is dus vrolijk, maar de boodschap is serieus. Ik vind juist dat die twee heel goed samengaan. Je hoeft niet altijd een zwaar verhaal te vertellen om een belangrijke boodschap over te brengen. Soms komt die juist extra krachtig binnen wanneer je er samen een feestje van maakt!”

De Rainbow Fairies zijn studenten die de opleiding Musicalperformer van Rijn IJssel volgen; voor hen telde dit project als stage. Wat heb jij van hen geleerd?
“Hanne, Kim en Christian waren geweldig! Sterker nog, soms waren zij de meest volwassen personen van ons vieren, hahaha! Als ik onzeker was, wisten ze me meteen gerust te stellen. Dat gebeurde vooral tijdens de finale. Na de soundcheck was ik niet helemaal tevreden over mijn zang, met name over de hoge noten. Ik twijfelde aan mezelf, maar zij wisten me ervan te overtuigen dat het allemaal goed zou komen. En dat heeft geholpen! Mede dankzij hen kon ik die avond met vertrouwen het podium op en echt shinen. Ik zag mezelf overigens niet zozeer als hun docent, maar meer als hun stagebegeleider. Vanuit die rol heb ik ze onder andere wat tips gegeven over podiumpresentatie en hoe je jezelf op een podium kunt neerzetten. Vocaal gezien waren de rollen juist omgedraaid: zij hebben alle backing vocals bedacht en uitgewerkt. Ook de choreografie kwam van hen, en in het bijzonder van Kim. En als bandgenoten waren we natuurlijk ook een geweldig team. We hebben ontzettend veel plezier gehad samen. Hun enthousiasme, puurheid en tegelijkertijd hun volwassenheid hebben me regelmatig ontroerd. Ik ben ontzettend trots op Hanne, Kim en Christian. Ze hebben dit project echt mede gemaakt tot wat het geworden is.”
Als docent Maatschappelijke Zorg werk je elke dag met jongeren. Hoe zie je hen in de klas omgaan met zichtbaarheid en zichzelf zijn? Is dat makkelijker geworden dan toen jij begon met muziek maken?
“Ik werk met BBL-studenten. Mijn klassen zijn daardoor heel divers, met leeftijden die variëren van 17 tot soms wel 60 jaar. Juist die combinatie vind ik prachtig. Je krijgt te maken met verschillende generaties, levenservaringen en perspectieven. Tijdens Paarse Vrijdag heb ik met een van mijn klassen een mooi gesprek gehad over acceptatie en jezelf kunnen zijn. Helaas kwamen daarbij ook behoorlijk heftige verhalen naar boven. Verhalen over pesterijen en zelfs fysiek geweld tegen LHBTIQ+-personen.
Wat mij opvalt, is dat jongeren op dit gebied soms behoorlijk tegenover elkaar lijken te staan. Aan de ene kant heb je jongeren voor wie verschillen in genderidentiteit en seksuele oriëntatie volkomen vanzelfsprekend zijn. Het is voor hen geen issue. Het is gewoon zoals het is. Punt. Aan de andere kant zie ik een groep jongeren die juist heel uitgesproken en soms zelfs extreem afwijzend is. Het lijkt alsof de middenweg steeds kleiner wordt. Dat vind ik best zorgelijk.
Toen ik ongeveer tien jaar geleden als docent begon, was ik zelf ook bang om in de klas te vertellen dat ik homo ben. Uiteindelijk heb ik verschillende negatieve ervaringen gehad, maar gelukkig ook ontzettend veel mooie en bijzondere reacties. Op Rijn IJssel, waar ik nu werk, voel ik me volledig veilig en gerespecteerd. Door iedereen. En dat is ontzettend waardevol. Ik hoop dat ik met mijn eigen openheid ook voor mijn studenten kan laten zien dat je gewoon jezelf mag zijn. Color Me Free is vanaf nú te beluisteren op alle grote streamingplatforms. Ik kan niet wachten om het nummer met iedereen te delen!”
Zie hier het optreden tijdens het COC Songfestival
