Door: Remco van Dam
Vicente leeft in het gayparadijs. Op Gran Canaria gaat de Baskische zeventiger van feest naar feest en duikt en passant de duinen in voor seks. De eerste vijftig jaar van zijn leven bracht hij in de kast door. Na zijn coming-out liet Vicente zijn vrouw en dochter achter om opnieuw te beginnen. Inmiddels geniet hij, in de herfst van zijn leven, volop van zijn vrijheid. Totdat hij wordt getroffen door een beroerte. Maspalomas is een film over ouder worden en trouw aan jezelf zijn.
Vicente belandt vervolgens in een verzorgingstehuis in San Sebastián. Weg zijn de vrolijke kleuren en de zon, net als zijn vrijheid en onbezorgdheid. Wat rest is een grauw kamertje dat hij ook nog eens moet delen met de luidruchtige Xanti. Tussen de conservatieve medebewoners lijkt er voor hem niets anders op te zitten dan opnieuw de kast in te gaan.
Sexy verpleegkundige
Maspalomas volgt Vicente in een levensfase die zich juist ver afspeelt van het zonnige Gran Canaria. Na zijn beroerte is hij nauwelijks te harden: boos, vol zelfmedelijden en wantrouwen. Hij wil geen contact meer met zijn oude vrienden in Maspalomas en houdt ook de medebewoners op afstand. Bovendien moet hij de confrontatie aangaan met zijn dochter, met wie de relatie op zijn zachtst gezegd getroebleerd is: te veel pijn uit het verleden. En dan is er ook nog die sexy verpleegkundige die op rijpere mannen valt. Want hoe ga je om met seksuele verlangens die niet zomaar verdwijnen in een verzorgingstehuis?
Verstoppen is wel het centrale thema van de film. Soms is dat letterlijk. Zo zien we Vicente ’s nachts zijn mobiel checken onder de lakens. Zijn kamergenoot mag niet weten dat ie op een gay dating app zit. Zoals een kind onder de lakens stiekem dingen doet die zijn ouders niet mogen weten. Het lijkt cynisch dat je als volwassene nog steeds niet verder bent gekomen dan je kinderjaren. Toch is Vicente niet alleen slachtoffer van zijn omgeving, maar vooral van zichzelf. Zijn eigen schaamte en angst weerhouden hem van levensvreugde. Tijdens zijn eerste coming out 20 jaar geleden durfde hij zelfs het woord homoseksueel niet in de mond te nemen.
Goddelijke lijven
De regisseurs Goenaga en Arregi vertellen hun verhaal vooral aan de hand van contrasten. Zo staan het zonnige Gran Canaria en het grauwe San Sebastián tegenover elkaar. Ook het oude lichaam van Vicente contrasteert met de goddelijke lijven van de Spaanse jongens met wie hij seks heeft. Maar misschien wel het meest betekenisvolle contrast is dat tussen Vicente en zijn kamergenoot. Xanti is zijn tegenpool: open, vrolijk en honderd procent zichzelf. Precies die onbevangenheid maakt Vicente jaloers. Hij verlangt naar de vrijheid die Xanti zichzelf toestaat, maar die hij zelf nog altijd niet durft te nemen.
Op het eerste gezicht vermijdt Maspalomas de gebaande verhaallijnen. De film kiest voor een vorm van realisme die je als kijker in het ongewisse laat over de richting die het verhaal opgaat. Dat geeft je de tijd om het hoofdpersonage goed te leren kennen. Tegelijkertijd wil de film zoveel vertellen dat het tempo er soms uitgaat en het geheel langdradig aanvoelt. Het script had dan ook best wat puntiger gekund.
Zonder IJdelheid
Gelukkig wordt veel goedgemaakt door het spel van José Ramón Soroiz, die voor zijn rol een Goya (de Spaanse Oscar) won. Hij speelt met een ontwapenende openheid en toont zijn oude lichaam zonder enige ijdelheid. Hij schuwt het niet om onsympathiek over te komen. Tegelijkertijd maakt hij voelbaar dat ook ouderen seksuele verlangens hebben en seksueel actief blijven. Iets wat we in onze door beelden verzadigde cultuur maar zelden te zien krijgen.
Maspalomas is een originele coming-outfilm, nu niet eens over tieners met strakke lijven, maar over heren met looprekken, cellulitis en ouderdomsvlekken. Bovenal gaat de film over de vrijheid om je eigen keuzes te maken. En welke prijs je daarvoor betaalt.
Maspalomas draait in de bioscoop vanaf 29 oktober
