Door: Ranjith Postma. Foto’s: Wikimedia
Toch leuk dat Johan Derksen zo’n bear snor heeft. Freddy Mercury had er ook zo een, zo’n hele dikke. René van der Gijp heeft met dat spleetje tussen z’n tanden. Daar kun je wat aan doen, hè. En die bril heeft hij niet eens nodig. Theatrale expressie. Mooi dat ze zo zichzelf durven zijn. Elton John behield het spleetje tussen zijn tanden ook en zette ook zo’n bril op. Een bepaald type man heeft daar behoefte aan. Laat ze.
Die grap dat René met een jurk en lang blond haar gezellig tussen de andere mannen kruipt. Als je je heel erg graag zo wil kleden, vind je altijd een excuus. Dat is creativiteit, emotie, ligt vaak diep. Dat hij die behoefte voelde wilde hij als eerste binnen eigen kring delen. De volgende stap in het proces is dat hij een nieuwe naam kiest.
Wilfred Genee verft zijn haar en föhnt het. Die jongen houdt van zingen, wil graag dat mensen naar hem kijken, terwijl hij weet dat hij niet iedere noot raakt. Men vindt daar iets van, het maakt hem kwetsbaar, maar de drang om zich in het openbaar te uiten wint.
Het spannendste is als ze kibbelen maken. De ongecontroleerde vocale erupties, dat zwelgen in hun eigen gelijk, verongelijkt weglopen als ze hun zin niet krijgen. En ze maken het altijd, echt altijd, weer goed met elkaar. Noem het genegenheid, noem het houden van, hartstocht, liefde voor elkaar, voor het vak, voor hun gedeelde fetisj: Groephugs, arm-in-arm staan, zingen in een mannenkoor... Een wekelijks excuus om naar elkaar te mogen kijken, elkaar te bewonderen, elkaar te ruiken en aan elkaar te zitten.
Voor de spelers begint het voor de wedstrijd al. De spanning, je buddy moed in spreken, samen omkleden. Het delen van de humor die alleen de groep begrijpt, dat vormt een band. Winnen of verliezen, het is intenser als je meer met elkaar hebt meegemaakt, elkaars sterke en zwakke punten kent en bekend bent met elkaars lichamen.
Als het er echt toe doet moet je het elkaar gunnen om samen, in het heetst van de strijd, zwetend en hijgend uitgeput tot een hoogtepunt te komen.
Naar andere mannen loeren die die interactie hebben, zonder dat zij jou kunnen zien, dat doet iets. Mannen die in hun korte strakke broekjes hun gespierde blote benen etaleren en achter elkaar aanrennen om elkaar te pakken, vast te grijpen, te duwen, aan elkaar te trekken, over elkaar heen te rollen. Het is immense fysieke en mentale inspanning die zich oncontroleerbaar ontlaadt en lichamelijk gedeeld wordt. Emoties die te sterk zijn, die hen overmant, die ze laten zich gaan, stuk voor stuk, alsof niemand hen ziet. Juichen in elkaars armen, elkaar troosten, tranen die aan de hele wereld getoond worden. Lieve jongens.
Het werkt allemaal toe naar dat ene moment onderling, waar niemand anders bij hoort te zijn, in de privacy van hun eigen plekje. Alleen de groep met hun gedeelde emoties. Samen onder de douche, samen in bad, een laatste moment om te delen met elkander wat de wereld niets aangaat. In privé zodat ze zich overgeven, beschermd, veilig, met consent. Ze hebben genoeg aan elkaar. Wat daar gebeurt is geheim, daar wordt over gezwegen, hooguit giechelig over gedaan, over geroddeld, maar je moet erbij horen om mee te mogen doen. Die lat ligt hoog, maar als je toegelaten wordt tel je mee. Dan wordt er rekening gehouden met jouw gevoelens, met jouw wensen, met wat jij belangrijk vindt, zodat jij optimaal bijdraagt aan het groepsplezier op momenten van samenzijn.