Door Bamber Delver
Net heb ik het indrukwekkende interview met Karin Spaink gelezen in Het Parool. Gisteren is ze overleden na zelfgekozen euthanasie; haar woorden in het Parool klinken als een echo na.
Karin kende ik op vele momenten. Bij uitgeverij SUA, waar haar boeken verschenen zoals het prachtig geïllustreerde boekje over erotiek. Bij de eerste stappen van Groen Links, waar we samen in de werkgroep tegen seksueel geweld zaten. We woonden bij elkaar om de hoek van de Grote Wittenburgerstraat. Voor Expreszo interviewde ik haar toen haar handicap erger werd. Mijn Marcel richtte de Digitale Burgerbeweging NL op waarna Karin het stokje overnam met Bits of Freedom.
En nee, we waren het vaak niet eens. Grondig oneens. Maar als je dood bent doet dat er niet meer toe. Marcel overleed in 2019, Karin gisteren. Dan verbleken de discussies en leggen het af bij het leven.
Ik zie nog de trots in haar ogen als ze een van haar statements de wereld in gooide. Hoe ze eigenhandig de strijd aanging tegen de kwakzalf industrie en hoe Scientology haar het leven onmogelijk probeerde te maken. ‘Het persoonlijke is politiek!”, die feministische leuze was op haar lijf geschreven. Een steeds zieker wordend lijf waar een ongelooflijk intelligent iemand in huisde.
De interviewer in het Parool vraagt: ‘Als dit interview verschijnt waar ben jij dan?’ Waarop ze antwoordt: “Nergens.”
En toch hoop ik dat je ergens bent, naar ons kijkt en denkt; “Zo, m’n zieke lijf is weg en nu ga ik weer aan het werk.”
Link; haar allerlaatste stukje. https://www.spaink.net/