Levensverhalen. Zovelen hebben herinneringen aan de begintijd van de lesbische en homo-emancipatie. Gaykrant verwelkomt deze waardevolle herinneringen. Marja Ruijterman, geboren in 1955 sinds 1993 trainster, coach en columniste, deelt graag haar avonturen met ons. Dit is Deel 9: “De directrice had een relatie met de schoolinspectrice.”
Tekst en portretfoto: Marja Ruijterman. Foto: Marlène Dietrich 1930
Onze Mavo was alleen voor meisjes met flinke stevige docentes die van wanten wisten en waar ik behoorlijk bang voor was. De directrice was ook een stevige dame met een hele lage stem die prachtig Engels sprak. We hadden groot ontzag voor haar. In mijn vorige verhaal vertelde ik al over haar. Al onze docenten waren vrouwen en ik vermoed dat de meesten lesbisch waren. Zelf was ik verliefd op de gym juf (net zij was getrouwd met een man, tja) het kwam niet bij me op dat ik dan ook lesbisch was.
De directrice had een relatie met de schoolinspectrice, dat wisten we wel en we gniffelden erom. De inspectrice was een streng ogende dame met een driedelig mannenpak aan.
Eén klasseavond zal ik nooit vergeten. Ze hadden de Hare Krishna's uitgenodigd die vertelden over Krishna en reïncarnatie en ik vond het allemaal heel interessant. Las toen al boeken over spiritualiteit dus het ging er in als koek. Natuurlijk zongen ze ook hun mantra. We zongen allemaal van harte mee en tot mijn grote verbijstering ook onze directrice. Ze stond er vol overtuiging bij te dansen. We kregen allemaal een uitnodiging om naar een feest te komen met lekker eten. Ze hadden hapjes bij zich die ik verrukkelijk vond. Had nog nooit zoiets lekkers gegeten.
Thuis gekomen vertelde ik enthousiast over mijn avontuur en over het feest. Ik zong de mantra, kon niet meer stoppen en ging de hele avond door. Mijn moeder heeft me nog nooit geslagen maar toen wel. Ze gaf me een klap in mijn gezicht om me uit mijn trance te krijgen en ik mocht niet naar het feest. Dat werd grote ruzie en ja mijn moeder was natuurlijk als de dood dat ik bij de sekte zou gaan. Zelf las ze ook boeken over spiritualiteit, maar dit ging haar te ver. Ben inderdaad niet gegaan wat ik heel jammer vond.
Ik bleef zitten en mijn moeder zei: "dan ga je maar werken!" Zo geschiedde het dat ik op mijn zestiende ging werken bij het Sociaal Fonds Bouwnijverheid als administratieve kracht. De directrice stierf vrij snel nadat ik van school ging en mijn vriendinnetje en ik gingen naar haar crematie.
Vele vele jaren later toen ik shiatsu-masseur was kwam een oude dame binnen met een stok en driedelig mannenpak. De vriendin van onze directrice, ik herkende haar direct: de inspectrice.
Tja, nu lag de zeer oude dame op mijn behandeltafel en ze was nog zo verdrietig na al die jaren dat haar vriendin er niet meer was. Ze vertelde dat onze directrice, die ontzagwekkende vrouw waar we allemaal bang voor waren, bang was voor muizen en dat ze zich op het balkon opsloot als er een muis was gesignaleerd.
Dat gaf even een ander beeld. Zo zie je maar: we hebben allemaal meerdere kanten en onvermoede angsten.