Ongehoord Nederland: Van 'regenboogmaffia' tot Hitler

Details

ongehoord

Door: Onderzoeksredactie Gaykrant

Ongehoord Nederland is een omroep die het niet nalaat om in haar discriminerende, leugenachtige uitzendingen ook de lhbti+ gemeenschap aan te vallen. De reden achter het vertrek van hoofdredacteur Joost Niemöller blijkt het laatste zetje om ON te verbieden. Maar wie verder terugkijkt dan die ene “Hitler”-uitzending, ziet een patroon dat allang liep: van relativerende taboe-praat over het nazisme tot een structurele framing van transgenderzorg en lhbti-emancipatie als "gekte" en complot. Gaykrant zocht uit hoe die lijnen samenkomen.

Niemöllers val als laatste zetje voor ondergang ON

Joost Niemöller’s vertrek als hoofdredacteur van Ongehoord Nederland luidde de verdere ondergang van deze omroep in. Algemeen directeur Peter Vlemmix hield het in de verklaring op twee zinnen: het vertrek kwam voort uit „verschil van inzicht over de inhoudelijke koers en recente programmering.” De aanleiding voor dat verschil van inzicht werd niet met naam genoemd, maar was voor iedereen duidelijk: een uitzending van Let’s Twist Again van eind juli, waarin een fragment werd getoond van een Hitler-toespraak over een “ontwortelde internationale kliek” — met uit het publiek een geroepen “Juden!” als ongemakkelijke echo. Niemöller zelf voegde daaraan toe dat Hitler op “bepaalde dingen” gewoon “heel goed” zat, en dat er “bepaalde dingen van Hitler” waren die hij ook vond.

De reacties lieten niet lang op zich wachten. Mediaminister Rianne Letschert noemde de uitzending “vreselijk, onsmakelijk, kwetsend en onnodig.” De Ombudsman voor de publieke omroepen kreeg tientallen klachten. En voor het eerst in de geschiedenis van het conflict tussen de publieke omroepen en ON vroeg het College van Omroepen de NPO om bij de minister een verzoek in te dienen om ON zijn zendtijd te ontnemen.

Het is, kortom, geen incident dat op zichzelf staat. Het is het slotstuk van een organisatie die al sinds het gedwongen vertrek van oprichter Arnold Karskens in de zomer van 2024 stuurloos oogt — en van een hoofdredacteur wiens fascinatie voor grensoverschrijdende, taboedoorbrekende uitspraken al jaren voor zijn aantreden bij ON gedocumenteerd is. Een omroep die het niet nalaat om in haar discriminerende, leugenachtige uitzendingen ook de lhbti+ gemeenschap aan te vallen.

ongehoord1

Een oud interview, een herkenbaar patroon

In 2014, ruim tien jaar voor deze rel, sprak journalist Boudewijn Geels voor Nieuwe Revu uitgebreid met Niemöller — destijds vooral bekend om zijn islamkritiek, maar op dat moment net ontslagen bij de NCRV vanwege uitspraken over IQ, etniciteit en criminaliteit onder zwarte Amerikanen. Ook toen al kwam het nationaalsocialisme ter sprake. Geels confronteerde hem met de historische lading van rassendenken. Niemöllers antwoord is in het licht van de recente rel opmerkelijk: hij noemde verwijzingen naar Hitler in die context “willekeurig shoppen in het nazisme,” en wees erop dat Nederland na de oorlog gewoon Hitlers rakettechnologie overnam en nog altijd in Volkswagens rijdt.

Het is een redenering die een rode draad blijkt: taboes relativeren, de morele lading van een vergelijking wegwuiven door te wijzen op de vermeende hypocrisie van wie het verwijt maakt, en zichzelf neerzetten als iemand die “gewoon de feiten” benoemt waar anderen dat niet durven. In hetzelfde interview noemt Niemöller taboedoorbreking expliciet zijn drijfveer: “Als iets een taboe is, denk ik: dan zal het wel waar zijn.” Diezelfde logica — dat weerstand tegen een uitspraak eerder bewijs is van de juistheid ervan dan reden tot terughoudendheid — is precies wat critici hem nu verwijten bij zijn uitspraken over Hitler.

Ook op het lhbti-dossier: geen uitzondering

Voor Gaykrant is er nog een reden om deze val niet slechts te lezen als een incident rond één ontspoorde uitzending. Ook op het gebied van lhbti-emancipatie past Niemöller in het patroon dat hierboven wordt geschetst: taboes wegzetten als linkse constructie, en de bewegingen die voor gelijke rechten strijden framen als een bedreiging in plaats van een verworvenheid. Op zijn eigen blog deelde hij berichten die “woke” gelijkstelden aan satanisme, en verspreidde hij content onder hashtags als #regenboogmaffia en #regenboogcult — kwalificaties die de lhbti-emancipatiebeweging niet als maatschappelijke vooruitgang neerzetten, maar als een kwaadaardig, bijna samenzweerderig verschijnsel. Dezelfde reflex die bij Niemöller “etniciteit” tot een verboden, dus des te interessanter onderwerp maakte, keert hier terug: wat door velen als emancipatie wordt gezien, wordt door hem herkaderd als ideologische indoctrinatie waartegen “gewone Nederlanders” zich moeten verzetten. Dat is niet alleen Niemöllers eigen toon. Het is inmiddels een vaste programmalijn van de omroep die hij tot voor kort leidde.

Hoe ON de regenbooggemeenschap structureel wegzet

Wie de uitzendingen van Ongehoord Nieuws van de afgelopen jaren op een rij zet, ziet een vast patroon: transgenderzorg, genderdiversiteit en lhbti-belangenbehartiging worden vrijwel nooit besproken als maatschappelijk vraagstuk, maar steevast geframed als bedreiging, complot of “gekte.”

  • In februari 2024 concludeerde de Ombudsman voor de publieke omroepen, na een uitzending waarin werd beweerd dat scholen zich schuldig maken aan “transgender-propaganda” en indoctrinatie, dat die beschuldiging in de uitzending zelf op geen enkele manier werd onderbouwd.
  • In april 2024 zond Ongehoord Nieuws een aflevering uit onder de titel “Transitiespijt, transgenders en illegalen” — transgenderzorg werd daarin in één adem genoemd met detransitie-verhalen en de opvang van “illegalen.” Een van de gasten dook, aldus de aankondiging, in de financiering van wat de omroep zelf de “regenbooglobby” noemt.
  • Op X kondigde de omroep een uitzending aan over “vrouwen in opstand tegen transgendergekte” — een woordkeuze die transpersonen zelf wegzet als een hysterische aberratie.
  • In recentere afleveringen van de podcast keert dezelfde framing terug: een segment over “transgenderzorg” wordt gepresenteerd als bewijs dat het “bestuur de grip kwijt” is, en een item over transgenderatleten wordt aangekondigd als nieuws dat zij “niet meer welkom” zijn op de Olympische Spelen — activistische standpunten die als neutrale nieuwsfeiten worden gebracht.

Het zijn geen incidenten, maar een redactionele lijn: waar voor de lhbti-gemeenschap zelf onderwerpen als transgenderzorg, sportdeelname en juridische erkenning gaan over veiligheid en gelijke behandeling, worden ze bij ON stelselmatig ingezet als bewijs van een “woke” of “genderideologische” overreach. Niemöller was daarbij niet de uitzondering die de koers bijstuurde, maar de hoofdredacteur onder wie deze framing juist werd voortgezet — tot aan de uitzending waarin hij zelf de grens naar het onvergeeflijke overschreed.

Van polemist tot hoofdredacteur

Niemöller werd in februari 2025 hoofdredacteur van ON, als opvolger van de weggestuurde Karskens. Waar Karskens nog gold als de architect van ON’s oorspronkelijke, bewust polariserende koers, werd de omroep onder zijn opvolgers volgens waarnemers steeds oppervlakkiger en rommeliger — zonder de scherpte die ON in elk geval nog een duidelijk profiel gaf. Dat Niemöller uiteindelijk juist struikelde over een uitzending waarin Hitler-citaten functioneerden als opstapje naar een hedendaags politiek betoog, sluit aan bij wat het interview uit 2014 al liet zien: voor Niemöller is de grens tussen historische duiding en het moreel relativeren van die geschiedenis dun, en die grens overschrijdt hij met enige regelmaat.

Of ON de zendmachtiging daadwerkelijk verliest, is aan minister Letschert en uiteindelijk aan de Tweede Kamer. Niemöllers vertrek verandert daar weinig aan: de schade — voor de omroep, voor de discussie over wat wel en niet kan binnen het publieke bestel — is al aangericht.

Foto: www.fvd.nl Doegin tegen Brzezinski, Oost tegen West - Toespraak van Joost Niemöller bij het Oekraïne Symposium

Bronnen