Foto’s: © Gaykrant
Wat een doordringende voorstelling speelde hij de laatste van de drie keren gisterenavond. Barrie Stevens, die tot zijn eigen verbazing als een “roze oudere” mag worden beschouwd. Driemaal uitverkocht, na in bijna elke krant en magazine een interview, en een hilarische social media strategie.
We maakten kennis met zijn leven, vanaf zijn jeugd tot de dag van vandaag. Van geboorteplaats Newcastle tot het iets tegenvallende beloofde land , Nederland, Amsterdam. Wat een levensroute heeft hij tot nu toe afgelegd. Zijn liefdes, zijn werk, zijn ouders, hij zelf.
Eén dag na de aanslag in Pride Berlijn, speelde Barrie geëmotioneerd zoals wij als publiek datzelfde verdriet deelden. Juist de pauzes om de lijn van zijn eigen levensverhaal weer op te kunnen pakken gaf de voorstelling gisterenavond een extra dimensie; juist hier gaat om…. Menselijkheid, emoties, het recht om te zijn wie je bent. En hoe keihard de weerstand van de buitenwereld eruit ziet.
Een vondst was het om de tekst van Tom Robinson’s Glad To Be Gay te zeggen, al knippend met zijn vingers in het tempo van het lied. De soundtrack van zovele levens.
“Lie to your workmates, lie to your folks Put down the queens, tell anti-queer jokes Gay lives ridiculous, join their laughter The buggers are legal now, what more are they after?”
Hopelijk gaat het programma door het land. Want wie op zijn 82e nog zo speelt, verdient om door te mogen gaan.
