Door: Rosalie Kool
Rosalie Kool (51) woont met haar vrouw in Diemen, in een fijn, licht appartement met uitzicht op groen. Ze studeerde eerst jazzpiano aan het conservatorium, daarna Hogere Informatica en volgde later een opleiding tot gewichtsconsulent. IT is al 25 jaar de rode draad in haar loopbaan. Ze werkt al meer dan vijftien jaar als zelfstandig consultant, onder meer bij Minddistrict. Lange tijd voelde ze zich een kameleon, gewend om zich aan haar omgeving aan te passen.
Sinds ze zichtbaar als trans vrouw leeft, merkt ze hoe anders mensen op haar reageren. Vanuit die ervaringen begon ze but no. Ze ontwerpt kunstzinnige rebussen die een luchtige opening bieden voor een gesprek over gevoelige onderwerpen. Ze weet uit eigen ervaring hoeveel moeite het kost om jezelf te durven zijn en je plek in de maatschappij te vinden. Daarom zet ze zich in als vrijwilliger bij Transgender Netwerk en begeleidt ze de Vrouwengroep van Transvisie. Voor de Gaykrant schrijft ze over haar ervaringen. Ditmaal vraagt ze zich af: Bij wie ligt de bal?
“Ik ben de laatste tijd nogal bezig met de strot van andere mensen. Er schijnt van alles in te verdwijnen. Regenboogvlaggen, regenboogpaden, soms een hele Pride. Als ergens iets queer zichtbaar is, klinkt al snel: ‘Het wordt je door je strot geduwd.’
Die uitspraak houdt me al een flinke tijd bezig. Vooral omdat ik merk dat ook sommige mensen binnen de queer community erin meegaan. Misschien moeten we minder vlaggen ophangen? Is een maand Pride te lang? Misschien moeten we een andere manier vinden om aandacht te vragen voor ongelijke rechten en gebrek aan acceptatie?
Ik begrijp de angst die daarachter kan zitten. Als je in je eigen omgeving redelijk jezelf kunt zijn, heb je iets te verliezen. Dan kan groeiende weerstand je bang maken. Straks krijg jij er ook last van. Misschien helpt het als we wat minder zichtbaar zijn.
Dat raakt me. En eerlijk gezegd begon ik zelf ook te twijfelen. Zouden we onze boodschap anders moeten brengen? Zouden andere uitingen beter werken?
Tot ineens het kwartje viel: daar zitten we weer, te bedenken wat wíj anders moeten doen. Er zijn mensen die zich aan onze zichtbaarheid ergeren en vervolgens gaan wij op zoek naar een manier om die ergernis te voorkomen.
Maar wat wordt er nou precies door de strot geduwd? En wanneer gaan zichtbaarheid en aandacht vragen voor iets over in het door je strot geduwd krijgen?
En ineens ben ik blij dat voetbal bestaat. Nooit gedacht dat ik daar nog eens wijzer van zou worden.
Want zodra er een EK of WK is, hangen hele straten vol oranje vlaggetjes. Bij de koffieautomaat gaat het over niets anders dan voetbal. Een maand lang.
Ervaren de mensen die zich zo ergeren aan regenbogen dat ook als opdringerig? Staan ze onder die oranje slingers te zuchten: ‘Moet dat nou allemaal?’
Wat zou er eigenlijk gebeuren als ik bij de eerstvolgende Ajax-wedstrijd mijn favoriete kroeg in de Jordaan binnenloop, waar drie tv’s keihard aanstaan en het vol zit met Ajax-supporters, en daar roep: ‘Voetbal wordt me door de strot geduwd’?
Daar wil ik bij de koffieautomaat wel een voorspelling over horen.”
Zie ook: www.butno.nl
