Tekst: Redactie
Interview. Theater. Tim Schouten is artistiek leider van theatergezelschap Dear T.: het gezelschap dat groot denkt voor het kleinste publiek. Hij bedenkt welke voorstellingen er worden gemaakt en stelt de teams samen die ze tot leven brengen. Naast zijn theaterwerk is Tim al vijf jaar te zien in het kinderprogramma Checkpoint. Hij woont in Utrecht, speelt saxofoon en heeft een lievelingskleur: oranje. En dan is er nog dit: zijn opa vernoemde een bloem naar hem. Die bloem heet dus Tim.
Ridder Robin gaat over verliefdheid op je grootste vijand en over de schrik die daarmee gepaard gaat. Hoe persoonlijk is dit verhaal voor jou als maker?
“De eerste keer dat ik verliefd werd op een man voelde het ergens ook alsof ik verliefd werd op een ‘vijand’ er gebeurde iets waarvan ik dacht dat het niet goed was vanwege mijn geloof. En breder gezien, er zijn op dit moment veel oorlogen in de wereld, ik vind het een fascinerende gedachte dat tussen al die vechtende mensen best wel eens goede matches gemaakt zouden kunnen worden in de liefde als ze eens op date zouden gaan.”
Je kiest bewust voor twee vrouwen in de hoofdrol. Wat betekent die keuze voor jou, en hoe reageren kinderen daarop in de zaal?
“Dat is een bewuste keuze inderdaad, net als dat deze liefde niet wordt geproblematiseerd omdat die queer is (zoals de laatste tijd gelukkig steeds vaker gebeurt in films, series en theater), maar omdat het om een vijand gaat. Het is voor mij dé manier om invoelbaar te maken voor het publiek dat queer liefde net zo mooi en normaal is als hetero liefde. Het is enigszins verschillend hoe kinderen reageren, we spelen zowel voor families als voor scholen (groep 3-6), met name vanuit de iets oudere schoolkinderen kunnen hier wel vragen over volgen. En er is ook altijd flink reactie als er wordt gekust, maar dat zou bij hetero kus ook al zo zijn. Tegelijkertijd zijn er ook kinderen die alles heel vanzelfsprekend vinden of zich niet eens ervan bewust zijn dat het om twee vrouwen gaat.”
Dear T, werkt samen mét kinderen tijdens het ontwikkelproces. Wat hebben kinderen jou geleerd over liefde, angst of anders zijn?
“Voor ik Ridder Robin maakte heb ik eerst Zie de Mens gemaakt. Een voorstelling voor volwassenen rondom de vraag of je van iedereen op de wereld kan houden. Hiervoor interviewde ik kinderen die het volwassen publiek dan weer hoorde in de voorstelling. Die interviews zijn ook weer gebruikt ter inspiratie bij het schrijven van de tekst (door Caro Goldenbelt). Zo zei Dax (11) iedereen heeft iets goeds in zich. Dat vind ik een hele waardevolle eenvoudige manier om naar je medemens te kijken, ook als je diegene niet mag.”
Robin rent weg uit schaamte, bang voor wat anderen denken. Wat is voor jou en jullie als theatermakers de waarde dat juist dit met kinderen wordt ‘besproken’ en in het verhaal wordt verwerkt? Het is namelijk een essentieel en universeel gevoel, dat vele kinderen én volwassenen herkennen.
“Het is vooral onderdeel van de verhaallijn. Door haar ouders en broers wordt Robin nogal gepest met dat ze absoluut geen ridder kan zijn omdat ze veel te klein is. Ze wil hen daarom bewijzen dat ze echt wel dapper is en kan vechten als een heldhaftig ridder. Wanneer ze bij haar eerste gevecht op slag verliefd wordt, is dat natuurlijk hét ultieme bewijs dat ze geen dappere ridder kan zijn. Want welke ridder wordt er nou midden in de strijd verliefd Uiteindelijk blijkt dapper zijn iets heel anders te betekenen dan ze altijd dacht en krijgt ze zelfs meer voor elkaar op het slagveld dan ze ooit had kunnen dromen.”
Je hebt Het Prinsensprookje gemaakt, en nu Ridder Robin. Lijkt het alsof je een missie hebt. Hoe omschrijf jij die missie zelf?
“Ik wil mensen ontwapenen van hun oordeel over de ander. En in dit specifieke gaat dat vooral om oordelen over queer liefde. Maar ik trek dat bewust ook breder want het gaat in Ridder Robin ook om oordelen over je vijand. Maar zoals Robin zegt: misschien heb je wel dezelfde lievelingskleur of kan je heel goed met elkaar praten. Daarnaast: toen ik erachter kwam dat ik op mannen viel had ik bijna nooit iets van homoseksualiteit om mij heen gezien. En laat staan op een hele vanzelfsprekende manier, want als het er over ging was dit altijd raar en not-done. Om dit later bij mezelf als iets heel normaals te zien vond ik erg lastig zelfs nu nog weleens.”
Representatie voor jonge kinderen is nog altijd niet vanzelfsprekend. Wat wil jij dat een kind van zes na deze voorstelling mee naar huis neemt?
“Ik hoop dat ze hebben gezien hoe mooi de liefde tussen deze twee vrouwen is, en dat het heel dapper is om te kiezen voor de liefde ook als daar in je omgeving anders over gedacht wordt. Op deze manier wil ik bijdragen aan de normalisatie van queer-liefde. Een aanzienlijk deel van de Nederlandse bevolking is queer, het is belangrijk dat dit zichtbaar is om acceptatie te bevorderen.”
Dear T, wil ervaringen geven die bijblijven en denkgrenzen oprekken — ook voor volwassenen. Hoe houd jij die twee werelden in balans in één voorstelling?
“Dat gaat heel natuurlijk, zelf lees ik ook veel jeugdboeken en zie ik bijna net zoveel jeugd- als volwassentheater. Ik pleit er al langer voor dat jeugdtheater voortaan wordt bestempeld als theater en theater (voor volwassenen) als volwassentheater. Jeugdtheater is namelijk voor iedereen vanaf (in dit geval) zes jaar. Het is heerlijk om te kijken naar iets waar grote complexe thema’s als oorlog worden teruggebracht tot de kern, want dat is noodzakelijk als je ook voor kinderen maakt. Er is dus genoeg om over na te denken (en om te lachen) of je nou zes bent of zesentachtig.”
Tot slot: als jij zelf als kind Ridder Robin had gezien, wat had dat met je gedaan?
“Om eerlijk te zijn, ik denk dat ik misschien wel één van de kinderen was geweest die het raar had gevonden, maar dat er tegelijkertijd ook een luikje zou zijn geopend met vragen: waarom zou dat zo zijn?”
Kom kijken naar Ridder Robin!
zo 19 apr - Zwolse Theaters
za 16 & zo 17 mei - festival Hoogte80 Arnhem
ma 10 & di 11 aug - Festival Boulevard Den Bosch
Informatie via: https://dear-t.nl/ridder-robin/